...ای شادی‌ ای آزادی

یک

همان میدان بالای خانه مان بود. همان جا که بستنی‌های خوبی‌ داشت و بقالی سر نبش‌اش یک جور فشرده و تاریک بود و بوی ماست ترش شده میداد. درست وسط میدان یک تانک بزرگ بود و در اطرافش چهار ضدّ هوایی به شمال و جنوب و شرق و غرب نشانه رفته بودند. هوا بنفش رنگ بود. مثل غروب و یک کمی‌ ترسناک تر از یک غروب معمولی‌.

دو

توی همان خیابان شمالی جنوبی که کوچه ما به آن عمود است سوار یکی‌ از همان تاکسی‌های همیشگی‌ بودیم. کمی‌ جلوتر راه بندان بود. یک تانک بزرگ رو به جنوب ایستاده بود. دورش پرچم‌های سیاه پیچیده بودند. از همان‌هایی‌ که محرم‌ها همه جا هست. کسانی‌ با اسلحه دو طرف خیابان ایستاده بودند. من با چشمهای گرد شده بیرون را نگاه می‌کردم. بلند گفتم:"میخواهند بکشند شان!". گفت: هیس! مسافر جلویی برگشت و با خصم نگاهم کرد. ساکت شدم از ترس. ساکت.

سه

یکی‌ از همان آپارتمان‌ها بود. توی یک مجتمع مسکونی. با در و پنجره‌های آلومینیومی. ما زیاد بودیم. همدیگر را نمیشناختیم. انگار هر خانواده یک گوشه این خانه زندگی‌ میکرد.توی حمام تعدادی توی طشت رخت می‌‌شستند. من با یک طشت کوچک زرد رنگ و با یک کیسه پر از لباس‌های چرک جایی‌ برای خودم باز کردم. کاناپه سبز چرکی از لای در حمام توی نشیمن پیدا بود. بیرون هوا آلوده بود. ترس بود. سر و صدا بود. ما بدبخت بودیم. هراسان بودیم. به لنگ‌های زندگی‌ آویزان بودیم. 

"۷۷ کشته و ۲۸ مجروح آخرین امر تلفات و مصدومان حادثه سقوط هواپیما در ارومیه"

وجود نداریم که تحریم را حس کنیم....

نمیتوانم بگویم چه هستم. این ریشه در ترس از ایدئولوژی دارد. ریشه در این دارد که ما از سیاه و سپید رنج‌ها کشیده ایم در تاریخ. که ما ملتی هستیم که در طول همه این اتفاقت تاریخی‌ چوب این خوب است و این بد است را خورده ایم. حالا هم میترسم که اینطور محکم بگویم این خوب است و این بد است. حتا اگر در خلوت خود به آن اذعان داشته باشم. اگر نبود چه؟ می‌‌ترسم این دمکراتیک بودن را که پس از سالها تقلا اقلاً در درون خود ساخته‌ام را از دست بدهم.میترسم از محکوم کردن از بس که محکوم شده ایم. میترسم که بگویم سرمایه داری بد است که چند سال دیگر همین ضدّ سرمایه داری چوبی نشود و محکم بخورد توی سرمان. می‌‌ترسم بگویم خشونت گاهی خوب است. ممنوعیت خشونت و عبور از آن برایم ترسناک است از بس که مرگ دیده ایم از خشونت.خشونت کلامی حد اقل شاید بتواند گاهی کار آ باشد که از بس برایمان یاد آور فرهنگ پدر سالاری است، میترسم بگویم خوب است، گاهی. حتا همین حالا که مینویسم میگویم شاید. ضدّ همه اینها بار آمده‌ام و حالا از آن سوی بام افتاده ام.

دلم می‌خواهد بروم بالای یک کوه و همه آنچه از این تاریخ لعنتی سرزمینمان به ارث برده ایم را در کوله باری کنم و از آن بالا پرتاب کنم پایین. بعد به خورده‌هایش که نیست میشود بخندم. بلند بلند. این که دارم دمکراسی نیست، ترس است.

گریه‌ام می‌گیرد.

اینجا همه چیز آرام است بی‌ هیاهوی تو! می‌‌دانی‌ که نشسته ایم کنار پنجره این خانه بلند و داریم، از خلال دود خلسه آور آرامش مان البرز را نگاه می‌کنیم؟..... آن هم درست در لحظه‌ای که قطعه ابر کوچک باران از روی آفتاب کمرنگ عصر، کنار رفته است.

نفس بی‌ تو تنگ میشود، حتا حالا که آرامیم!